داستان من

قسمت ؟؟؟

dastaneman — Wed, 27 May 2009 04:21:54 GMT

نمی دونم چرا خیلی هاتون باور نمی کنید این داستان واقعی هست.. تمام چیزایی که برای کامران تعریف می کنم 90% واقعی هستن... به خدا سرم خیلی شلوغه.. زندگی و کار و درس و همه چیز باهم!! دست اونا که کامنت میزارن درد نکنه

----------------------------------------

خلاصه اون روز هم گذشت داش کامی.. تا یه شب به صورت خیلی اتفاقی با هم قرار گذاشتیم تا بریم سینما.. رفتیم فیلم و دیدیم, و بعد فیلم اومدیم و نشستیم تو ماشین. داشتم به آهنگ گوش می دادم که صداشو کم کرد. بهم نگاه کردو گفت

ج- یه سوال بکنم؟

- بکن

ج-این دوستی منو تو از اون دوستی های الکیه؟

- نه کی چنین حرفی زد؟

ج-آخه من با هر پسری دوست شدم همه اشون منو ول کردنو رفتن

-خوب منم با هرچی دختر دوست شدم ازم سو استفاده کردن و ولم کردن.. دلیل نمیشه که.

هیچی نگفت.. چشماشو بست. فردای همون روز می خواستیم با هم بریم خرید. رفتم دونبالش, دیدم خونه اشون یه دختر دیگه ای هم هست.

-قراره این تنها بمونه اینجا؟

ج-نه می تونی ببریش خونه؟

- این که تو برنامه نبود

ج-لطفا""!!! هر کاری بگی می کنم.

با خودم گفتم جهنم می برمش.

- حالا خونشون کجاس؟؟

ج-20 دقیقه بالا تر این اینجا تو جاده ****.

اسم جایی که گفته بود رو شنیده بودم. از این خیابون های پر پیچ و مزخرف بود. هیچ موقع نمی خواستم اون وری برم.. اما مجبور بودم.. تا سوار ماشین شدیم شروع به باریدن کرد

- اینم از شانس من..

ج-چیه از بارون خوشت نمیاد؟

-چرا اما از رانندگی توی اون جاده تو بارون خوشم نمیاد.

ج- چیزی نمیشه بهت قول می دم.

توی راه بودیم... بارونش بد نبود.. جاده هم بدک نبود. سرم تو رانندگیم بود که دیدم از پشت یه ماشین با سرعت بالا و نور بالا خودشو نزدیک ماشینم کرد.. میخواست ردم کنه اما نمی کرد.. نمی دونم چه مرگیش بود, سرعتم رو زیاد کردم و برگشتم به پشتم نگاه کردم ببینم چه مرگشه و تا برگشتم به جلو نگاه کردم دیدم سر پیچم و کاری نمی تونم بکنم.. فقط یادمه تا چشمامو باز کردم دیدم ماشین چپ شده و داره ازش دود بلند میشه.. سریع کمر بند ج رو باز کردم و از ماشین هلش دادم بیرون و پیاده شدم و دوستشو از ماشین کشیدم بیرون.. خدا رو شکر کسی چیزی نشده بود. راننده عوضی هم گذاشتش و در رفت.. زنگ زدیم به آمبولانس و پلیس و داییم.

ج در حالی که گریه می کرد- حالا با این کار داییت ما رو بهم میزنه؟؟

- نمیدونم.. فکر نکنم.

خودمم تو شک بودم.. شب رفتم خونه, خودم چیزیم نبود خیلی. فقط سر درد و کمر درد داشتم. تا 3 4 روز فقط قرص خوردم و خوابیدم.. یه روز پای تلفن بودیم, همه اش خودشو سرزنش می کرد که من مقصر و این چیزها.. با خودم گفتم بذار بهش بگم اگه میخواد بهم بزنه اشکالی نداره, چون نمیدونستم از اون شب به بعد زندگیم چطوری قراره بشه. یعنی هیچی چیزیم معلوم نبود. تا بهش اینو گفتم سریع گفت نه این چه حرفیه.. چرا بهم بزنیمو اینا...

قسمت 45

dastaneman — Tue, 24 Mar 2009 04:25:18 GMT

سال نو مبارک

جواب سوال:

نویسنده: من ونامزدم

دوشنبه 26 اسفند1387 ساعت: 14:23

تو که ادعات میشه 17سالت بیشتر نیست پس از چند سالگی رفتی خارج؟ 15 سالم بود
کی برات غذا درست میکرد؟ با فامیل زندگی کردم
تو که میگی 17 سالته پس چه جوری می خواستی با نفیس که بزرگتر از خودته ازدواج کنی جوجه؟ مگه چند ماه اختلاف مهمه؟ مگه حتما" باید ازش 10 سال بزرگتر باشم تا درست باشه؟؟
اما از طرز حرف زدنت معلومه خیلی بچه ای

داستان هنوزم می گم 90% واقعی هست.. همه چیز رو نمی شه نوشت.. بعدم من که کسی رو زور نکردم بیاد داستان رو بخونه.. هیچ جایی هم تبلیغ نکردم!

این بیشتر یک نوع بلاگ بود برای دوستای ایرانم که بخونن چه کارایی می کنم.. این هم داستان نیست.. زندگی روزمره ی من هست.. هر اتفاقی می افته رو مثل داستان می نویسم...

بیخیالش...

-------------------------------

سرت رو درد نیارم داش کامران گذشت.. شماره رو گذاشتم تو جیبم. دیگه از هرچی دختر و این چیز ها بود خسته شدم.. همیشه یه مشکلی پیش میامد.. دیگه نمی دونستم چی کار کنم.. یه هفته ای گذشت که بابی اومد جلو گفت

بابی- بهش زنگ زدی؟

- به کی؟

بابی- به "ج"

- نه بابا. تو که داستان منو می دونی..

بابی- بابا تو چرا سریع تسلیم میشی و زود از همه چیز خسته میشی؟ این دختره خوبیه.. باهاش یه صحبت بکن ضرر که نمی کنی..

باز هم گذشت.. یه روز داشتم میرفتم جایی (اون موقع هنوز با داییم زندگی می کردم). تو ماشین بودم که تو پیاده رو "ج" رو دیدم. داشت برای خودش راه میرفت. یاد حرف بابی افتادم.. بهش SMS زدم..

کامران- تو هم با این اس ام اس بازیت..

- سلام.

ج-شما؟

- من.. نمیشناسی؟

ج-نه باید بشناسم؟

- بهت نشونی می دم.. شمارم رو از کسی می خواستی..

ج-بهروزی؟

- اسمم رو می دونستی؟

ج- آره

- عجب.. الان توی خیابون *** داری با یه کیف زرد راه میری؟

ج-آره چطور؟

اینو که گفت دور زدم و رفتم از پشت براش بوق زدم.. منو دید و سوار شد..

ج-این جاها زندگی میکنی؟

- آره خونه داییم همین بالاس. توهم اینجاها زندگی می کنی؟

ج-نه خونه یکی از دوستام بودم.. دارم میرم سر کار الان.

- کجا کار می کنی؟

ج- تو یکی از همین لباس فروشی های ***.

خلاصه یکم حرف زدیم و رفتم سر کارش پیادش کردم.. خلاصه همینطور 2 3 روز گذشت و میرفتم پیشش قبل کار می دیدمش... تا یه روز توی دانشگاه داشتیم با هم راه می رفتیم تا منو با یکی از دوستاش آشنا کنه.. همونطور که راه مرفتیم.. دیدم دستم رو گرفته و ول نمی کنه.. اول جا خوردم .. مثل اینکه از قیافم فهمید.

ج- اشکالی که نداره؟ (به دستم اشاره کرد)

- نه.

راستشو بخوای داش کامی خودمم یه جورایی خوشحال بودم.. نمی دونم چرا.. یه احسساسی داشتم

کامران- پاشو دیگه بسه.. خودتو جمع کن.

قسمت 44

dastaneman — Thu, 05 Feb 2009 07:04:28 GMT

- بیخیالش شدم داش کامی.. دیگه نمی خواستم خودمو بیشتر از اینها اذیت کنم. چند ماه از این قضایا گذشت. سرت رو درد نمیارم.. چون می دونم فقط می خوا بهت راجع به دخترایی که باهاشون بودم بدونی.. راستش رو بخوای اکثر این دوستی ها نهایتش 2 3 هفته طول کشید.. نمیگم همیشه مشکل از اونا بودها! نه. منم خودم بی نقص نیستم.. اما همیشه یه چیزی این رفاقت های منو خراب می کرد.

کامران- چقدر زر زدی.. بعدی رو بگو.

- یه ماه بعد این قضیه ها توی کتابخونه مدرسه داشتم درس می خوندم.. یه دختره اومد از جلوم رد شد. یه مکث کرد زل زد تو چشمای من.. با خودم گفتم شاید فکر کرده آشنا هستم و شک کرده.. خلاصه گذشت. 2 3 بار همین اتفاق افتاد تا یه روز داشتم به دوستم بابی غذا می خوردم.. رفتم که دسمال بیارم سر میز دوباره دختره رو دیدم. اما این بار خیلی بیشتر زل زد.. رسیدم سر میز به بابی گفتم

- پسر این دختره که اونجاس خیلی به من زل می زنه چند وقته.. مشکلی چیزی داره؟ یا داره سعی می کنه..

بابی- کی.. اون لباس قرمزه؟

-آره.. میشناسیش؟؟

بابی - آره بابا. اسمش "ج" هست.

- حالا چرا اینطوری می کنه؟؟

بابی- نمیدونم والا..

اینم گذشت.. بعد کلاس همون روز دیدم بابی دم ماشینم وایساده.

- چی شده؟ ماشینت خراب شده؟

بابی- نه.. یه چیز باحال می خوام بهت بگم

- چیه؟ چی شده؟

بابی- اون دختره بود .. "ج".

- خب؟

بابی- شمارت رو می خواست.

- ندادی که بهش؟

بابی- نه برای همین شمارش رو داد گفت بهش زنگ بزنی.. اینم شمارش.. (یه کاغذ بهم داد که شماره دختره روش بود)

سرت رو درد نیارم..

قسمت 43

dastaneman — Wed, 14 Jan 2009 04:35:18 GMT

راستش الان این رو دارم می نویسم.. اما روم نمی شه.. خیلی دم اونا که خبر می گیرن گرم... دمه همه اونا که کامنت زدن هم گرم (مثل مهسا, سارا, سحر, سروش,بهاره و...) راستش یه تصادف بدی داشتم و سرم شلوغ بود اما کلی اتفاق افتاد برام که می نویسم همه اش رو به زودی

جواب یکی از دوستان که می گفت من به نفیس خیانت کردم.. نه عزیز این اتفاق ها همه بعدش افتاد..

--------------------------------

خلاصه اون روز بیخیال شدم و تلفن رو قطع کردم و گفتم به قول معروف اونجای لقش.. رفتم سراغ کارم.. یاد حرفهای ب. افتادم.. راست می گفت این همه اش منو بازی میده.. دیگه بیخیالش شدم و باهاش حرف نزدم اصلا"

کامران- خوب اینارو بیخیال.. یادته یه بار بهم گفتی یه دختر خودش رو برای تو می خواست بکشه؟

- آره

کامران- اون دیگه چه خری بوده؟

- بیمزه

کامران- حالا داستان اون چی بود

- گیر نده کامی

کامران- بابا بگو دیگه بی کاریم

- هیچی خودش رو می خواست بکشه.

کامران-نه بابا؟؟ چی میگی؟؟ اینو که منم می دونم.. خب درست بگو چی شد.

- یه دختر بود بهش میگیم ت.ر. با هم دوست شدیم. اما همیشه با هم جر و بحث و دعوا بود. همیشه هم با دوست پسر قبلیش تیک می زد. اما چیزی نمی گفتم.. یه روز سرم تو کار خودم بود و داشتم کارام رو می کردم که زنگ زد و گفت فکر کنم با هم نباشیم خیلی به نفع جفتمون هست.. (تاحالا این کارو 10 بار کرده بود) با خودم گفتم بزار بگم باشه و باهاش بهم بزنم.. آخه دیگه کار هر هفته اش بود و اینو می گفت..گفتم باشه و بیخیالش شدم.. یادمه شب ساعت 12 اینا بود که بهم sms زد منو ببخش و برای همیشه خداحافظ.. گفتم بابا تو چت زده یکهو؟ قاطی کردی؟ گفت نه از اون موقع دارم گریه می کنم و الانم می خوام خودم رو بکشم.. دیگه نفهمیدم دارم چی کار می کنم .. فقط یادمه داشتم رانندگی می کردم و همونجا وسط خیابون دور زدم.. شاید داشتم تو کوچه پس کوچه ها با سرعت 110 تا می رفتم.. رسیدم دم خونه اش.. مامانش گفت چی شده؟؟ این موقع اینجا چی کار داری؟ یک راست رفتم تو اطاقش.. دیدم دستش رو دوبار با چاقو زده اما عمیق نبود.. خون هم نمیومد به اون صورت.. بردیمش بیمارستان. هرکاری کردم باهام یک کلمه حرف نزد. اما تا پامو از بیمارستان گذاشتم بیرون بهم زنگ زد که می خواد باهام حرف بزنه..

راستش رو بخوای یکم ترسیده بودم دیگه..

از این جریانها گذشت و چند روز تو بیمارستان بود و 2 روز هم پیش روان پزشک.. داییم هم مجبورم کرده بود باهاش بهم بزنم. بعد اینکه از بیمارستان رفت خونه یک شب دیدم تلفنم زنگ خورد و شماره ی اون بود..

- بله؟

ت.ر- سلام. می تونی بیای دونبالم؟ (خونه یه پسره بود)

- بیام چی کار؟ به اون پسره بگو ببرت خونه..

ت.ر- عجب آدم آشغالی هستی

- من؟ یا تو که منو داری هر روز عذاب می دی.

ت.ر- من؟؟؟ من خودمو خواستم بکشم که بهت بگم عاشقتم؟

- با خود کشی عشق رو نشون نمی دن

ت.ر- آره اما وفتی بدون عشقت باشی زندگی فایده نداره...

- خوبه خودت بهم زدی و خودتم خودت رو خواستی بکشی

چیزی نگفت و گوشی رو قطع کرد.. دیگه بیخیالش شدم...

قسمت 42

dastaneman — Fri, 12 Sep 2008 06:25:18 GMT

کامران - باشه من می رم بیرون.. اما به نظر من خر این نشو! این داره بازیت میده.. برو برای خودت یه دختر خوب پیدا کن! یکی که قدرت رو بدونه رفیق من..
- باور کن م. دختر خوبیه!
کامران - نمی گم دختر بدیه... نمی خوای بگی آخرش چی شد چند سال پیش؟
- خیلی می خوای بدونی مثل اینکه؟
کامران - آره.. خیلی!
- خیلی خب. بعد از اون جریان که پرسیدم ما چی هستیم و اینا دیگه با هم برای مدت طولانیی حرف نزدیم.. بیخیالش شده بودم.. یعنی فایده ای نداره.. تو هی به یکی ابراز علاقه کنی و اونم اصلا" تحویل نگیره.. تحویل می گرفت.. اما حرفهاش همیشه دروغ بود. رفیقم ب. همیشه می گفت این آدم دروغ گوییه .. هر چی می گه از حرف هاش دروغه.. اما من خر نمی دونم چرا حرفشو بارو نمی کردم.. فکر کنم همیشه قصد داشتم به بقیه نشون بدم که در مورد م. اشتباه می کنن.. می فهمی چی می گم؟یه روزی ب. ازم پرسید
-چرا انقدر به این علاقه داری؟
- خودمم نمی دونم.. اما به نظرم با همه دخترای دیگه ای که بودم فرق داره..
ب.- چطوری آخه؟
- طرز رفتارش, اخلافش, ناز کردنش...
ب.- آره. دروغ گفتنش.. بازیت دادنش...
یعنی طوری شده بود که دیگه همه می گفتن داره بازیم میده.. اما هیچ چیزی جلو دارم نبود.. خلاصه وارد جزئیات نمیشم.. یه 2 3 ماهی شاید اصلا" با هم حرف نزدیم.. یه روزی خیلی سرگرم درس هام بودم طبق معمول برام اس ام اس اومد.. دیدم از م. هست و میگه "سلام" اول گفتم لابد شاید اشتباهی فرستاده.. تحویلش نگرفتم.. 30 دقیقه بعد دوباره نوشت "اگر نمی خوای حرف بزنی اشکالی نداره.. درک می کنم" به خودم گفتم جهنم.. بزار جوابش رو بدم ببینم چی می خواد.. خلاصه نمی دونم چی شد آخرش بهم زنگ زد.. بعد چند دقیقه فهمیدم می خواد حال منو بگیره..
ازم پرسید - خب دیگه چه خبر؟
گفتم- هیچی.. مدرسه.. شما سرتون همیشه شلوغه.. ازتون خبری نیست.. خبر بگید.
م.- هیجی منم با یه پسری دوست شدم...
هیچی نگفتم.. اومدم بگم آفرین.. اما یه صدایی می گفت خودتو ناراحت نشون نده..
- عه؟ خیلی خوبه! برای اینه ازت خبری نیست؟
م.- آره...

قسمت 41

dastaneman — Thu, 04 Sep 2008 08:15:18 GMT

سلام.. نمی خواستم دیگه بنویسم.. اما کامنت هارو دیدم مگه می تونم جلو خودمو بگیرم حالا؟؟ حتما" آی دی هاتون رو بزارید ADD می کنم!!
------------------------------------------------
چند روز بعد تلفنم زنگ زد. خودش بود. نمی خواستم باهاش حرف بزنم. می ترسیدم دوباره گول حرفها و دروغ هاش رو بخورم.

کامران- نمی خوای جواب بدی اون لامسب رو؟
- به تو چه؟
تلفن رو از دستم گرفت.

کامران- الو؟
کامران- نه بهروز کیه؟
کامران- ما اینجا یه بهروز داریم که الان سگیه.. اگه باهاش حرف بزنی گازت میگیره.
کامران-من بهروز باشم؟؟ من غلط بکنم.
- بده من گوشی رو.. بله؟
م.- شناختی؟
- مگه می تونم نشناسم؟
م.- نمی دونم.. می خواستم ببینم میای بریم ناهار بیرون؟
- که چی بشه
کامران که داشت به حرفها گوش می داد- خره بگو آره.. ببین چی می خواد
م.- چرا انقدر عصبانیی؟
- بیخیال.. باشه ساعت ۲ بیا سر جای همیشگی..
بعد از قطع کردن تلفن رفتم حاضر شدم و رقتم سر قرار.. وقتی برگشتم خونه، کامران سریع پرسید..
کامران- چی شد؟
- هیچی ..
کامران- تعریف کن بابا..
- رفتم سر قرار و همون داستانای همیشه.. می خواست دوباره باهام در رتباط باشه.. برگشت بهم گفت با اینکه خیلی وقت هست که باهم ارتباطی نداشتیم همیشه تو فکرم بوده...
کامران- خب آخرش چی؟
- هیچی .. جون کامران خیلی میترسم...
کامران- چرا؟
- می ترسم دوبازه بازیم بده.. یادته برات تعریف کردم بعد دعوا دوباره بهم اس ام اس داد و این دری وریها؟ می دونی آخرش چی شد؟؟
کامران- نه
- هیچی بازم بازیم داد... همیشه همینطوری میشه..
کامران- نکنه هنوزم بهش علاقه داری..
-نمی دونم.. یه ضرب المثل هست می گه همیشه جا برای عشق اولت هست...
کامران-یه ضرب المثل هست می گه غلط کردی اگه این عشق اولت بود.. موقع نفیس هم همین شعر و ور ها رو گفتی آخرش..
-باز تو پر رو شدی؟؟
کامران- حالا چی کار می خوای بکنی؟
-نمی دونم.. منو این همیشه این رابطه رو داریم.. ۲ ماه با هم هستیم.. ۳ ماه با هم حرف نمی زنیم.. دوباره از اول..
کامران- لابد تو هم نمی فهمی اون خر گیر آورده؟
- پاشو گم شو بیرون... مارو باش با کی داریم درددل می کنیم...

قسمت 40

dastaneman — Thu, 10 Apr 2008 23:34:18 GMT

اول جواب ساناز خانوم رو می دم و بعد می رم ادامه داستان...
ساناز خانوم من وقتی با دختر دیگه ای دوست شدم که با نفیس قطع رابطه کردم و نفیس بهم خورد.. اما تو داستان برای اینکه داستان رو بتونم ادامه بدم مجبور شدم اونطوری شروع کنم....
_____________________________________
خلاصه داش کامی سرت رو در نیارم... منو م. یه 5 6 ماهی گول هم دیگه رو خوردیم. هم دیگه که نه, من هر دفعه به حرفاش ایمان میاوردم.. دیگه از این چیزها خسته شده بودم... یه روز که داشتیم با هم راه می رفتیم ازش پرسیدم:
- ببینم ما 2 تا چی هستیم؟
م- گفت دوستیمون؟
- گفتم آره
م- 2 تا دوست خوب
متوجه تغییر چهره ام شد..
م- این جوابی که می خواستی نبود نه؟
- نه, 2 تا دوست خوبیم؟ برای همینه دستم رو گرفتی و ول نمی کنی؟

اینو گفتم و دستم و از دستنش در آوردم. یاده حرفهای ب. افتادم. راست می گفت. اینا همه اش بازی بود. بازیی که از اولش نباید شروع میشد. بعد این حرفها تا 2 هفته ای باهم حرف نزدیم. منم بیخیال شدم.. دور و ورم دختر زیاد بود.. اما نمی خواستم دیگه نزدیک کسی بشم. همه اش گوشه ذهنم این بود که نکنه به یکی دیگه نزدیگ بشم و اونم همین بلایی که م. سرم آورد بیاره.

کامران- برای همینه نمی خوای باهاش دیگه حرف بزنی؟ هنوزم دوسش ندارم؟
- آره.. اما دوسش ندارم.. دوست داشتن یه طرفه فایده ای نداره.
کامران- حالا چی کار می خوای بکنی؟ شماره ات رو داره. بهت زنگ بزنه جی؟
- هیچی, باهاش حرف می زنم.. اما مهم نیست دیگه... از نفیس خبری نداری تو؟
کامران- گور باباش بابا تو هم.. دیوونه ای ها.
- باز بی ابد شدی؟؟

قسمت 39

dastaneman — Wed, 09 Jan 2008 05:25:02 GMT

این یکی هم برای دنیا خانوم:
یه بار گفتم بازم می گم. من ایران نیستم. 17 سالمه. مرداد 1369. داستانم فقط اولش که از ایران خارج شدم بدون تغییر هست و تمام داستان هایی که برای کامران( که رفیق 12 13 سالمه و شخصیت واقعی هست) واقعی هستن. در مورد آقای مودب پور باید بگم تو کل زندگیم تنها رمان هایی که خوندم رمان های اقای مودب پور بوده و همه رو بیش از 100 بار خوندم...
-------------------------------------
- ما به درد هم نمی خوریم؟ پس چی شد؟ تو که می گفتی می خوای من تنها پسر زندگیت باشم؟ همونی باشم که براش احساسات واقعی داری! همه اش الکی بود؟
هیچی نگفت.
- منم بودم چیزی نمی گقتم! خیلی بازیم دادی! هیچ اشکالی نداره. اینو گفتم و گوشی رو قطع کردم.

از این قضیه ها گدشت. یه روز تو اطاقم بودم. سرگرم درس و اینا. داییم وارد اطاق شد و دقیقا" یادم نیست چی شد اما با داییم بحثم شد و وسائلم رو جمع کردم و از خونه زدم بیرون. همین طور تو خیابونا داشتم راه می رفتم که بازم مثل همیشه بهم اس ام اس زد. "سلام چطوری؟". بهش اومدم جواب ندم اما ذلم نیومد. بهش جواب دادم و باهم صحبت کردیم و فهمید که از خونه زدم بیرون و دعوام شده. قرار شد برم تا یکم آروم بگیرم و بعد بهش زنگ بزنم. این رو یادم رفت بهت بگم یه دوستی داشتم (دختر) به نام ب. خیلی دختر خوبی بود. از خواهر بهم نزدیک تر بود.

کامران- آخی تیریپ خواهر برادری

- باهاش تماس گرفتم. این ب. از همه قضایای من و م. با خبر بود. بعد از سلام و احوال پرسی ...

ب- بهت یه چیزی بگم قول می دی عصبی نشی؟
-آره بگو
ب- یادته همه اون حرفای م. که می گفت به درد هم نمی خوریم و اینا؟ همه اش به خاطر یکی دیگه بود.
- یعنی چی؟؟؟
ب- یکم فکر کن می فهمی.
- راستی امروز یکم با م. صجبت کردم.
ب- بهروز خر نشی! این داره بازیت میده! باید بعد این همه مدت اینو فهمیده باشی! تو از این خیلی سر تری!
- نمی دونم! آخه من خیلی دوسش دارم..
ب- نه نداری! این بدردت نمی خوره! بیخیالش شو!

قسمت 38 و جواب سوال.

dastaneman — Mon, 26 Nov 2007 04:25:19 GMT

اول جواب چند تا از بچه ها رو می خوام بدم بعد داستان رو تعریف کنم. اول بگم این داستان 90 درصدش راست هست. کامران رفیقمه. 13 سال رفیقیم. منم فقط 17 سالمه .. این اتفاقاتی که برای کامران تعریف می کنم همشون اتفاق افتاده و تا جایی که تونستم بی تغییر نوشتم!
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سوار ماشین شدیم و رفتیم خونه... خیلی تو خودم بودم, به سختی فراموشش کرده بودم.. اما باز دوباره دیدمش.
وقتی رسیدیم خونه رفتم تو اطاقم که بخوابم.. اصلا" حوصله نداشتم. بعد از چند دقیقه کامران با یه لیوان شیر اومد تو اطاقم.

کامران- بیا بگیر بخور. شام که نخوردی.. این یه لیوان شیر رو بخور.
- نه نمی خوام. مرسی
کامران- ناز نکن. بگیرش.
با بی میلی ازش لیوان رو گرفتم و گذاشتم کنار تختم
کامران- نمی خوای بگی قضیه چیه.
- چرا.
کامران- واسا برم یه بالش بیارم...
-لوس
رفت بالشش رو آورد.
کامران- رو تختت که جا نمی شم. حداقل بالشم رو بیارم... لوسش کجا بود؟
- بیخیال. تا کجا گفتم برات؟؟
کامران- تا جایی که سورپرایز رو می خواستی بگه اما نمی گفت.
- آهان.. آره دیگه.. قرار بود سورپرایزش رو بهم تو چند روز آینده بده.. 3 4 روز بعد اون شب باهم رفتیم بیرون.. و قرار بود بهم سورپرایز رو بده. تو یه پارک داشتیم راه می رفتیم و دستم رو گرفت که ازم پرسید

م- واقعا" نمی دونی سورپرایزم چیه؟؟
- نه.. نمی خوای بدیش؟
م- نه.. یعنی چرا... نمی دونم.
- حالا کجا هست؟؟ تو جیبته؟؟
م- نه.. سورپرایزم یه شئ نیست!! یه چیزی هست که از قلبمه برای تو.. نشون می ده چقدر دوست دارم..

اینو که گفت قلبم شروع به زدن کرد.. آره منم دوستش داشتم... اما فکر نمی کردم چنین چیزی باشه سورپرایزش... تصمیم گرفتم سر به سرش بزارم.

- من که نمی فهمم چیه؟
م- شوخی می کنی یا جدی میگی؟؟؟
- مگه ما باهم شوخی داریم؟
م- نداریم؟
- چرا... اما الان جدییم.

یه ساعتی با هم قدم زدبم تا وقت رفتن شد و رفت. با خودم خیلی ناراحت بودم.. پس چی شد؟ این همه وقت هی گفت سورپرایز الکی بود؟ شب شد و مثل همیشه بهم زنگ زد. بعد از اینکه چند دقیقه باهم صحبت کردیم ازش پرسیدم
- پس سورپرایز چی شد؟
م- باور کن خیلی هول شده بودم..
- اشکالی نداره..
م- جدی می گم.. نمی دونم چرا انقدر هول شده بودم!
- بابا اشکالی نداره.. دفعه بعد هم وجود داره..

کامران- خاک بر سرت..
- پاشو گمشو بیرون که دیگه برات هیچی تعریف نمی کنم.
کامران- از دست اون ناراجتی. سر من خالی می کنی؟؟ شوخی کردم بابا.

-خلاصه گذشت.. از این قضایا یه یک ماهی گذشت.. همه چیز به خوبی پیش می رفت و عالی بود.. اما نمی دونم چرا یهو اینطوری شد؟ یه روز خیلی خسته بودم.. از مدرسه اومدم خونه.. شب قبلش هم خیلی بد خوابیده بودم. از م. هم 2 روزی بود خبر نداشتم.. هر چی بهش زنگ می زدم جواب نمی داد. می دونستم حالش خوبه, از دوستاش خبرش رو گرفته بودم... داشتم می رفتم بخوابم. اما تصمیم گرفتم قبل خواب یه بار دیگه بهش زنگ بزنم.. جواب نداد و رفت رو answering machine . براش پیغام گذاشتم که هرجا هستی بهم زنگ بزن.. نگرانتم هرچی بهت زنگ می زنم جواب نمیدی اما با رفیقات در تماسی.. منتظرتم خداحافظ. بعد رفتم تو تخت و خوابیدم. ساعت نزدیک 6 صبح بود که با صدای تلفن بیدار شدم.. م. بود.

-الو؟ چی شده؟
م- هیچی
- ساعت رو نگاه کردی؟ 6 صبحه
م- آره. اما باید یه چیزی رو بهت می گفتم.
- چی؟ چی شده.
م- فکر نمی کنم ما بدرد هم دیگه می خوریم
- چرا؟ مگه چی شده؟ چی شد که چنین چیزی رو فکر کردی
م- آخه تو همش سعی می کنی منو کنترل کنی!
- من کی چنین کاری رو کردم؟؟؟
م- نمونه اش همین پیام دیروزت!
- چون نگرانت بودم؟؟ چون برات ارزش قائل بودم؟؟
م- نه دیگه .. این ارزش قائل شدن نیست! کنتر کردنه.
- حرف آخرن چیه؟
م- ما به درد هم نمی خوریم...!

قسمت 37

dastaneman — Mon, 05 Nov 2007 04:57:07 GMT

خدای من! چی می دیدم. بعد 2 3 سال م. رو دیدم. پشت صندوق داشت کار می کرد. منو ندیده بود هنوز. سریع به فارسی به کامران گفتم:
- کامران من می رم بیرون تو اینارو برای من حساب کن پولشو بهت می دم.
کامران- چرا؟ چی شده؟
- این همون دختره است که داشتم برات می گفتم..

تا این رو گفتم سریع رو به دختر کرد و گفت
کامران- خانوم شما این رفیق منو میشناسید؟

اومدم برم بیرون اما دیگه دیر شده بود. یکم بهم نگاه کرد. حق هم داشت بعد این چند وقت نشناسه.. بعد چند ثانیه شناخت. کامران رو به من کرد و به فارسی گفت: "خانوم مثل اینکه دوزاریش دیر میافته.."

م- تو .. بهروز... نیستی؟؟
کامران به فارسی- بهروز دوزاریش افتاد بلاخره!!
- چرا خودمم.
م- اینجا چی کار می کنی؟
- چی کار می کنم به نظرت؟
م- ببخشید.. سوالم احمقانه بود. خوبی؟
- آره. (به فارسی ) کامران سریع تر تمومش کن. حوصله اینو بازی هاشو ندارم.
م- چرا به فارسی حرف می زنی؟ چیزیه که من نباید بفهمم؟
کامران- نه خانوم جون. این آقا بهروز ما روش نمیشه بگه کار بد داره باید بره دستشویی.. به فارسی گفت شما نفمید.. خجالتیه دیگه
م- (با خنده) بهروز این دوستت کیه؟
- دوستمه.. کامران. کامران پولو بده بریم.
م- هنوزم از دستم ناراحتی؟؟
- نه مهم نیست دیگه برام.
م- می تونمی شماره تلفن جدیدت رو بهم بدی؟؟
بهش شمارم رو دادم.
م- اشکالی نداره بهت زنگ بزنم؟؟
- اگه کار مهمی داشتی, نه اشکالی نداره.
م- تو که هنوزم ناراحت به نظر میای؟
- نه. چیزیم نیست.
کامران پولشو داد و رفت بیرون. منم یه خداحافظ گفتم و پشتش راه افتادم.

کامران- قضیه چیه؟؟
- چه قضیه ای؟
کامران- همین حرفا که زدید.. چی شده مگه؟
- حالا بهت بعدا" می گم. الان سوار ماشین شو بریم خونه که اصلا" حوصله ندارم